همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شدم از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید,

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم ودر آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو ؛همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه؛ محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست فرو برده به مهتاب

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد: تو به من گفتی:

از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ؛آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاه دگران است!

باش فردا؛ که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی؛ چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم: حذر از عشق!-ندانم

سفر از پیش تو ؛ هرگز نتوانم؛

نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر ؛ لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ؛ من نه رمیدم؛ نه گسستم....

باز گفتم که : تو صیادی ومن آهوی دشتم

تابه دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم

حذر از عشق ندانم؛ نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت

 مرغ شب ؛ ناله تلخی زد وبگریخت ....

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم؛ نه رمیدم

رفت در ظلمت غم ؛ آن شب وشبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم؛

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم.....

بی تو اما؛ به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

                                                                                              فریدون مشیری